NASA, biri 1,8 ila 3,1 mil’lik bir ay kraterini, kendisi yarım milden biraz daha geniş bir ultra uzun dalga boylu radyo teleskopuna dönüştürme fikri olan çeşitli alan teklifleri için hibe verdi. Teleskop, Ay’ın uzak tarafında yer alacak ve uzay ajansının “muazzam avantajlar” olacağını söyleyecekti.

Bu teleskop, Lunar Krater Radyo Teleskopu (LCRT) olarak adlandırılacak ve duvara tırmanan DuAxel robotları kullanılarak yerine yerleştirilen bir tel örgüden inşa edilebilir. Ağ, küresel bir kapak reflektörü oluşturmak için kullanılacak ve potansiyel olarak tüm Güneş Sistemindeki en büyük dolu diyafram radyo teleskobu haline gelecektir.

NASA’ya göre, Ay’ın bu kısmında bir radyo teleskop bulunması bilim insanlarına çok sayıda fayda sağlayacaktır; Uzay ajansının Dünya merkezli ve yörüngeli teleskopların sınırlamaları nedeniyle insanlar tarafından çoğunlukla keşfedilmediğini söylediği 30MHz’in altındaki frekanslarda gözlemler yapabilecektir.

Ayrıca, bu konumdaki bir teleskop, iyonosferden, uydulardan ve daha fazlasından gelen istenmeyen gürültü ve parazitlere karşı korumaya yardımcı olmak için fiziksel bir kalkan görevi gören Ay’ın faydasına sahip olacaktır.

Çalışma, GRAvItational Lenslerin Ksmolojik İlavesi için H0LiCOW COSMOGRAIL adı verilen bir grup tarafından yürütülmüştür. Ekip, yerçekimi lenslerini izlemek için EPFL astrofizikçileri tarafından başlatılan büyük bir uluslararası projedir. Bu, yerçekimi mercekleme yöntemini kullanan en hassas ölçümdür.

Bu yöntemde, bir ön plan galaksisinin yerçekimi, arka plan nesnelerinden ışığı güçlendiren ve deforme eden dev bir büyüteç merceği gibi davranır. Ölçüm sonuçları yerel evrende beklenenden daha hızlı bir genişleme oranı olduğunu düşündürmektedir. Ekip, Hubble sabit değerini megaparkans başına saniyede 73 kilometre olarak% 2,4 belirsizlikle hesapladı.

Ölçüm, Dünya’dan bir galaksi olduğu her 3,3 milyon ışıkyılı için, evrenin genişlemesi nedeniyle saniyede 73 kilometre daha hızlı hareket ettiği anlamına geliyor. Yeni değer, Planck uydusu tarafından yapılan gözlemlere dayanan önceki 67 sayıdan farklıdır.

NASA ayrıca Hubble’ı ve mercekleme tekniğini kullanarak karanlık maddeye yeni bir bakış kazandı. Ekip, soğuk karanlık madde modeli için “çok zorlayıcı” bir gözlem testi yaptığını ve “uçan renklerle” geçtiğini söylüyor. Ekip, karanlık madde kümelerinin çarpık her quasar görüntüsünün görünür parlaklığını ve konumunu değiştirdiğini buldu. Ekip, 30 yıllık gözlemlerden sonra Hubble’ın hala temel fizikle ilgili güncel görüşlere izin vermesinin şaşırtıcı olduğunu söylüyor.

Gezegene TOI 700 d deniyor ve Spitzer Uzay Teleskobu kullanılarak doğrulanmıştır. Araştırmacılar, gelecekteki gözlemlere yardımcı olmak için gezegenin potansiyel ortamlarını modelledi.

TOI 700 d, şimdiye kadar keşfedilen dünya çapındaki birkaç gezegenden biridir. Bu sistemler arasında TRAPPIST-1 ve Kepler Uzay Teleskobu tarafından keşfedilen diğer dünyalar bulunmaktadır. TOI 700 d’nin keşfi, TESS için önemli bir bilim bulgusudur ve Spitzer ile gezegenin büyüklüğünü ve yaşanabilir bölge durumunu doğrulayabilmek, bu ay bilim gözlemlerini sona erdirmek için ayarlanan Spitzer için bir başka galibiyettir.

TOI 700, Dorado takımyıldızında yaklaşık 100 ışıkyılı uzaklıkta küçük, havalı bir M cüce yıldızdır. Yıldız, Güneş’in kütlesinin ve büyüklüğünün yaklaşık% 40’ıdır ve yüzey sıcaklığının yaklaşık yarısına sahiptir. TESS, görevin ilk yılında gözlemlediği 13 bölümden 11’inde yıldızı ve gezegenlerini gözlemledi. Yıldız aslında daha büyük ve daha çok Güneşimiz gibi yanlış sınıflandırıldı.

Daha küçük, daha serin ve daha sönük yıldız hesaplamaları kullanıldığında, ekip en dış gezegenin Dünya’nın büyüklüğü ve yıldızın yaşanabilir bölgesinde olduğunu fark etti. En içteki gezegen TOI 700 b’dir ve neredeyse tam olarak Dünya boyutundadır ve kayalık olduğu düşünülmektedir ve her 10 günde bir yörüngeyi tamamlamaktadır. TOI 700 c ortada oturur ve Dünya’dan 2.6 kat daha büyüktür ve gaz egemen bir dünya olduğuna inanılmaktadır. En dıştaki gezegen TOI 700 d’dir ve yaşanabilir bölgedeki tek gezegendir. Dünya’dan yaklaşık % 20 daha büyük ve 37 gün yörüngede. Gezegenlerin atmosferi varsa gelecek görevlerde çalışılacaktır.

LIGO Livingston, yerçekimsel dalgalanmalar gibi görünen şeyi iki nötron yıldızının çarpışmasından aldı. Yeni bir çalışma, tespit edilen olayın muhtemelen iki nötron yıldızının birleşmesinin sonucu olduğunu doğruladı. Araştırmacılar bunun çekimsel dalgalarda bu tür bir olayın sadece ikinci kez gözlemlendiğini söylüyor.

Bu tür ilk tespit Ağustos 2017’de gerçekleşti ve aynı kozmik olaydan ilk olarak yerçekimi dalgaları ve ışığın tespit edildiği belirtildi. Yeni etkinlik 25 Nisan 2019’da eklenmiştir ve hiç ışık algılanmamıştır. Yerçekimi dalgası verilerinin analizi, çarpışmanın alışılmadık derecede yüksek bir kütleye sahip bir nesne ürettiğini gösterir.

Ekip, ışıkla yapılan geleneksel gözlemlerden, galaksimizdeki 17 ikili nötron yıldız sistemini zaten bildiğimizi ve yıldızların kütlelerinin ölçüldüğünü söylüyor. Bu olaydaki sürpriz, ikilinin birleşik kütlesinin beklenenden çok daha yüksek olmasıdır. Nötron yıldızları, çöktükçe yıkıcı patlamalara maruz kalan ölen yıldızların kalıntılarıdır.

İki nötron yıldızı birlikte sarıldığında, şiddet içeren bir birleşmeye girerler ve yer ve zaman dokusundan yerçekimi tüyleri gönderirler. LIGO, 2015 yılında iki çarpışan kara delik tarafından üretilen yerçekimi dalgaları için ilk doğrudan tespiti gerçekleştirdi. Nisan 2019 etkinliği ilk olarak yalnızca LIGO Livingston dedektörü tarafından tanımlandı. Olay Dünya’dan 500 milyondan fazla ışık yılı geçti.

Bilim adamları, uzay ve yer temelli teleskoplar tarafından toplanan 19 dış gezegenlerin atmosferindeki verileri incelediler. Dünyalar sıcaklık olarak yaklaşık 70 derece F ila 3.630 derece F arasında değişir. Gezegenlerin büyüklüğü, Dünya’nın kütlesinin on katından fazla olan mini-Neptünlerden Dünya kütlesinin 600 katından fazla olan Süper Jüpiterlere kadar değişiyordu.

Ekip, su buharının 19 dünyanın 14’ünde tespit edilen yabancı dünyalarda yaygın olduğunu buldu. Bilim adamları, güneş sistemimize göre dış gezegenlerde su buharını tespit etmenin daha kolay olduğunu belirtiyor. Dev dışındaki güneş dışı gezegenlerde en çok tespit edilen kimyasallar, güneş sistemimizdeki gezegenler hakkında bilinenler göz önüne alındığında, beklentilerle tutarlı miktarlarda sodyum ve potasyumdu.

Bununla birlikte, bilim adamları su buharı seviyelerini tahmin edilenden önemli ölçüde daha düşük buldular. Dış gezegenlerdeki su için tahminler, güneş sistemimizdeki su gazı devlerinin ne kadar içerebileceğine dayanmaktadır. Su beklentileri, gaz gezegenlerinin atmosferindeki hidrojene göre karbon miktarına dayanıyordu.

Bulgular, dev gezegenler oluştuğunda, daha önce düşünülenden daha az buzun düşebileceğini gösteriyor. Ekip, gaz devlerinin yeni doğan yıldızın etrafındaki bir protoplantary diskte malzeme biriktirmesiyle oluşması durumunda, nerede oluştuklarına ve gezegenlerin protoplantary diskte nasıl hareket ettiklerine bağlı olarak su gibi çok farklı kimyasallar toplayabileceğini söylüyor. Ekip konuyu araştırmaya devam etmeyi planlıyor.

Şimdiye kadar bazı uzay önemsiz tanımlama sistemleri geliştirilmiştir, ancak küçük ve hızlı alan kalıntılarını belirlemek zordur. Ekip, lazer enkazı teleskopları için uzay enkazı algılama oranını önemli ölçüde iyileştiren bir dizi algoritma oluşturdu. Araştırmacılar, bir sinir ağı kullanarak teleskopun işaretleme doğruluğunu geliştirdikten sonra, 1 metrelik bir kesit alanına ve 1.500 km’lik bir mesafeye sahip alan enkazının tespit edilebileceğini söylüyor.

Önceki algoritmalar enkazın tespit edilmesine izin verdi, ancak doğruluk sadece 1 km seviyesindeydi. Sinir ağı ve bir çift düzeltme algoritması kullanmak, alan borçlarının tanınması için ağ eşiklerini optimize etti. Bu, ağın çok hassas olmamasını ve yerelleştirilmiş alanlarda eğitim görmesini sağlar.

Projedeki araştırmacılar, Pekin Fangshan lazer menzilli teleskop istasyonundaki üç geleneksel yönteme kıyasla gelişmiş doğruluk gösterdi. Ekip, yeni konumlandırma düzeltme algoritmalarının en doğru olduğunu ve gerçek zamanlı iyi performansla kullanımı kolay olduğunu söylüyor.

Her yöntemin algoritma katsayılarını çözmek için 95 yıldızın gözlem verileri kullanıldı ve diğer 22 yıldızın tespitinin doğruluğu değerlendirildi. Araştırmacılar tekniği daha da hassaslaştırmayı planlıyorlar. Bir araştırmacı, uzay enkazı yörüngesini elde etmenin uzay aracının güvenli çalışmasına yardımcı olduğunu belirtiyor.

NASA’ya göre, görüntü kontrastı geliştirdi; ayrıca kırpılmış ve objektif artefaktlarını gidermek için bazı düzenlemeler kullanılmıştır. Kamera, astronotlara Johnson Uzay Merkezi’nin ISS Mürettebatı Dünya Gözlem Tesisi ve Yer Bilimi ve Uzaktan Algılama Birimi tarafından sağlanıyor.

ISS, karadaki uzmanların desteklenmesine yardımcı olarak Dünya üzerinde benzersiz bir bakış açısı sunuyor. NASA, Hudson Körfezi’nin tamamen dondurulduktan sonra, yaz eriyiği başlayana kadar buz boyunca göç eden kutup ayıları tarafından kullanılan önemli bir yaşam alanı olduğuna dikkat çekiyor. Buz Ekim ayında oluşmaya başlar.

Bu, Uluslararası Uzay İstasyonu’ndan yakalanan çok sayıda görüntüden biridir; NASA, çeşitli kameraları ve sistemleri tarafından yakalanan diğer görüntülerde olduğu gibi, bu görüntüleri web sitesi aracılığıyla halka paylaşıyor. Uzay ajansı, burada bulunan Günün Görüntüsü sayfasında en iyi görüntülerin bazılarını vurgular.

Işığı engellemek, teleskopun yıldızın etrafında potansiyel olarak yaşanabilir dış gezegenleri aramasını sağlayacaktır. HabEx misyonunun amacı, yaşamı destekleyebilen Dünya’ya benzer bir gezegen aramaktır. Bilim adamları, Güneş Sistemimiz dışında birkaç gezegen tanımlasak da, hiçbirinin habitat için gerekli unsurlara sahip olduğu kesin olarak gösterilmedi.

HabEx, Dünya’ya benzer gezegenleri aramak için bir sonraki mantıklı adım olarak görülür. HabEx’in 4m genişliğinde bir aynası olurdu, Hubble uzay teleskopundaki ayna sadece 2.4m genişliğindedir. Yıldız gölgesi görevin temel bir bileşenidir, çünkü dış gezegenler genellikle yakındaki yıldızlardan daha parlak ışıkla boğulur.

Yıldız rengi, katlanmış origami benzeri bir dar spirale girebilen 52m çiçek şeklinde bir disktir. Yörüngeye girdiğinde, yıldız gölgesi açılır ve yıldızlardan gelen ışığı engellemek için teleskoptan yaklaşık 77.000 km uçar. Misyon ayrıca güneş sisteminin dışındaki gezegenleri karakterize etmek ve bunların görüntülerini kaydetmek için bir koronagraf da dahil olmak üzere ek enstrümanlara sahip olacaktı.

HabEx, NASA tarafından önerilen dört görev konseptinden biridir. Federal Decadal Survey, 2021 yılına kadar hangi projenin finansman alacağı konusunda tavsiyede bulunmayı amaçlıyor. HabEx seçilirse, 2030’larda başlayacak ve 10 yıl içinde 7 milyar dolara mal olacak.

Bu bilgiyi bulmak için araştırmacılar, Hubble Uzay Teleskobu’nda Geniş Alan Kamera 3 (WFC3) ile Kepler 51b ve 51d gezegenlerinin her biri iki geçiş kaydetti. Bu bilgileri (transit süreleri), yeni güncellenmiş yıldız parametrelerini ve yeni yeniden analiz edilen Kepler verilerini kullandılar, üç büyük gezegenin her biri için son derece düşük yoğunluklar buldular. Sonuçlar, Kepler 51 yıldız sisteminde incelenen üç gezegenin hepsinin yoğunluklarının 0.1 g / cm ^ 3’ten düşük olduğunu gösterdi.

Gezegenlere Kepler 51b, 51c ve 51d denir. Jüpiter büyüklüğündeki bu gezegenlerin Kepler 51, 45, 85 ve 130 günlük yörünge dönemleri vardır. Yakındaki güneşin nispeten zayıf ışığı nedeniyle (aynı zamanda oldukça genç, sadece 500 Myr yaşında), “şu anda mevcut olan aletler” ve Doppler tekniği her gezegenin kütlesini belirlemeyi zorlaştırdı. Bu nedenle Kepler ışık eğrileri kullanıldı.

Veriler Steffen ve ark. (2013) ve daha sonra Masuda (2014) tarafından analiz edildiğinde, bu inanılmaz derecede hafif gezegenlerin kütleleri belirlendi. 2013’te rapor edilen, daha sonra 2014’te teyit edilen ve şimdi (2019) ‘da belirtilen makalede daha derinlemesine incelenen verilere göre, bu üç Kepler 51 gezegeninin sadece düşük yoğunluklu olmadığı, en düşük yoğunluklu gezegenler oldukları belirlendi.

Ne yazık ki, gezegenlerin pamuk şekeri gibi renklendirilmesi gerekmez. Çok uzak oldukları için, mevcut araçlar renklerini algılayamıyor. Bu nedenle, parlak renkli olabilirler – bu yüzden en çok memnun olan renkleri hayal edebiliriz!

Bilim adamları keşfin ardından şu anki gezegen oluşumu anlayışını yeniden düşünmek zorundalar. Mevcut teoriler, zaman geçtikçe, bir diskteki gazın ya gezegenlere dahil edildiğini ya da merkezi yıldızdan gelen radyasyon basıncıyla üflendiğini söylüyor. Sonunda, yıldız gezegenler ve tozlu bir enkaz diski ile çevrili.

Tozlu disk gezegen oluşumunun neredeyse bittiğini gösterir. Bilim adamları bazı enkaz disklerinin hala bir miktar gaz içerdiğini söylüyor. Bu gaz yeterince uzun kalırsa, enkaz diskleri ve gezegensel tohumlar Jüpiter gibi gaz devlerini geliştirmek için yeterli zamana ve malzemeye sahip olabilir.

49 Ceti civarında ekip atomik karbon gazını keşfetti. Diğer radyo teleskoplarıyla gözlem yaptıktan sonra, ekip ALMA’yı kullandı ve yıldızın etrafındaki diskin daha önce tahmin edilenden yaklaşık on kat daha fazla gaza sahip olduğunu buldu. Ekip, yıldızın, herhangi bir astronomik nesnede karbon türünün ilk tespiti olan 13C adlı nadir bir karbon formuna sahip olduğunu öğrendi.

Gazın kökeni bir gizemdir, ancak iki önde gelen olasılık vardır. Birincisi, gazın, gezegen oluşumunun son aşamasında dağılma sürecinden kurtulan bir kalıntıdır. Diğer olasılık, gazın kuyrukluyıldızlar gibi küçük cisimlerin çarpışmasıyla salınmasıdır. Bununla birlikte, yıldızın etrafındaki gaz miktarı, mevcut teorilere uymak için çok fazladır.