NASA’ya göre, uzay ajansı ve NOAA tarafından işletilen Suomi NPP uydusu 5 Nisan’da orman yangınının ilk görüntüsünü yakaladı. Yangın Ukrayna’da, bölge dışındaki Çernobil Nükleer Santrali’nden çok uzakta değil ve 6 nisan itibariyle, orman yangını yaklaşık 250 dönüm büyüklüğünde.

Haftanın sonuna doğru hızlıca ilerleyin ve NASA güncellenmiş uydu görüntüleri ve bilgileriyle geri döndü. NASA’nın Dünya Gözlemevi web sitesinde yayınlanan verilere göre, ajansın Aqua uydusu orman yangınının doğal renkli görüntülerini yakalamak için Orta Çözünürlüklü Görüntüleme Spektroradiyometresi (MODIS) aracını kullandı. Mevcut hava koşulları dumanın Belarus sınırına doğru yükselmesine neden oluyor.

10 Nisan’da Ukrayna Devlet Acil Servisi, itfaiyecilerinin orman yangınıyla savaşmaya devam ettiklerini belirten bir uyarı yayınladı. Devlet yetkililerine göre, yaklaşık 400 itfaiye görevlendirildi ve 100 üniteden fazla ekipman kullanılıyor. Helikopterler ve diğer uçaklar da manzarayı su ile doldurmak için kullanılıyor.

Yetkililer yakındaki Kiev şehrini arka plan radyasyonu için test ediyorlar ve normal aralıkta kaldığını buldular. Bununla birlikte, dışlanma bölgesi içindeki radyasyon seviyeleri, normalden 0.14’ten 2.3’e normalden 17 kat daha yükseğe sıçramıştır. Bu ani yükseliş, şehirden yaklaşık 60 mil uzakta olan orman yangını merkezinde gözlemlendi.

NASA, biri 1,8 ila 3,1 mil’lik bir ay kraterini, kendisi yarım milden biraz daha geniş bir ultra uzun dalga boylu radyo teleskopuna dönüştürme fikri olan çeşitli alan teklifleri için hibe verdi. Teleskop, Ay’ın uzak tarafında yer alacak ve uzay ajansının “muazzam avantajlar” olacağını söyleyecekti.

Bu teleskop, Lunar Krater Radyo Teleskopu (LCRT) olarak adlandırılacak ve duvara tırmanan DuAxel robotları kullanılarak yerine yerleştirilen bir tel örgüden inşa edilebilir. Ağ, küresel bir kapak reflektörü oluşturmak için kullanılacak ve potansiyel olarak tüm Güneş Sistemindeki en büyük dolu diyafram radyo teleskobu haline gelecektir.

NASA’ya göre, Ay’ın bu kısmında bir radyo teleskop bulunması bilim insanlarına çok sayıda fayda sağlayacaktır; Uzay ajansının Dünya merkezli ve yörüngeli teleskopların sınırlamaları nedeniyle insanlar tarafından çoğunlukla keşfedilmediğini söylediği 30MHz’in altındaki frekanslarda gözlemler yapabilecektir.

Ayrıca, bu konumdaki bir teleskop, iyonosferden, uydulardan ve daha fazlasından gelen istenmeyen gürültü ve parazitlere karşı korumaya yardımcı olmak için fiziksel bir kalkan görevi gören Ay’ın faydasına sahip olacaktır.

NASA, son on yılın rekorlar arasında en sıcak olduğunu ve 1960’lardan bu yana gerçekleşen istikrarlı bir eğilimi koruduğunu söyledi. NASA, 1951’den 1980’e kadar ortalama sıcaklığa kıyasla, Goddard Uzay Çalışmaları Enstitüsü’nün (GISS) 2019’un 1.8F derece daha sıcak olduğunu söyledi. Diğer şeylerin yanı sıra, bilim adamları atipik olarak ılık temperlerden eriyen Grönland buz tabakalarında su biriktiğini gözlemlediler.

Modern küresel yüzey sıcaklığı kayıtlarının tutulmaya başladığı 1880’lerin sonlarına bakıldığında, NASA, Dünya’daki ortalama küresel yüzey sıcaklığının, 19. yüzyılın sonlarında kayıtların gösterdiği değerin 2F dereceden daha fazla ortalama sıcaklığa yükseldiğini söylüyor.

Bu sayıları perspektife koymak zordur, bu yüzden yardım etmek için uzay ajansından bir örnek, en son Buz Devri’nin normalden sadece 10F daha soğuk olan sıcaklıklar tarafından tetiklendiğini söylüyor. Yıllardır belirtildiği gibi, araştırmacılar sera gazı üreten insan faaliyetlerinin büyük ölçüde bu sıcaklık artışının nedeni olduğunu söylüyor.

Bilim adamlarına göre, 2015 yılında meydana gelen ortalama 2 derecelik artıştan geri adım atmamız pek olası değil. Eğilim, son yarım on yılda istikrarlı bir şekilde devam etti, yani bu sadece bir fluke veya verilerle ilgili bir sorun değil, bunun yerine insanlığın kötüleşmeden önce yüzleşmesi gereken bir gerçek. Bu endişeleri ele alan NASA, 2019 küresel ortalama sıcaklık değişikliğinin yüzde 95’lik bir kesinlik seviyesine ve 0,1F dereceye kadar hassasiyete sahip olduğunu söylüyor.

Çalışma, GRAvItational Lenslerin Ksmolojik İlavesi için H0LiCOW COSMOGRAIL adı verilen bir grup tarafından yürütülmüştür. Ekip, yerçekimi lenslerini izlemek için EPFL astrofizikçileri tarafından başlatılan büyük bir uluslararası projedir. Bu, yerçekimi mercekleme yöntemini kullanan en hassas ölçümdür.

Bu yöntemde, bir ön plan galaksisinin yerçekimi, arka plan nesnelerinden ışığı güçlendiren ve deforme eden dev bir büyüteç merceği gibi davranır. Ölçüm sonuçları yerel evrende beklenenden daha hızlı bir genişleme oranı olduğunu düşündürmektedir. Ekip, Hubble sabit değerini megaparkans başına saniyede 73 kilometre olarak% 2,4 belirsizlikle hesapladı.

Ölçüm, Dünya’dan bir galaksi olduğu her 3,3 milyon ışıkyılı için, evrenin genişlemesi nedeniyle saniyede 73 kilometre daha hızlı hareket ettiği anlamına geliyor. Yeni değer, Planck uydusu tarafından yapılan gözlemlere dayanan önceki 67 sayıdan farklıdır.

NASA ayrıca Hubble’ı ve mercekleme tekniğini kullanarak karanlık maddeye yeni bir bakış kazandı. Ekip, soğuk karanlık madde modeli için “çok zorlayıcı” bir gözlem testi yaptığını ve “uçan renklerle” geçtiğini söylüyor. Ekip, karanlık madde kümelerinin çarpık her quasar görüntüsünün görünür parlaklığını ve konumunu değiştirdiğini buldu. Ekip, 30 yıllık gözlemlerden sonra Hubble’ın hala temel fizikle ilgili güncel görüşlere izin vermesinin şaşırtıcı olduğunu söylüyor.

Gezegene TOI 700 d deniyor ve Spitzer Uzay Teleskobu kullanılarak doğrulanmıştır. Araştırmacılar, gelecekteki gözlemlere yardımcı olmak için gezegenin potansiyel ortamlarını modelledi.

TOI 700 d, şimdiye kadar keşfedilen dünya çapındaki birkaç gezegenden biridir. Bu sistemler arasında TRAPPIST-1 ve Kepler Uzay Teleskobu tarafından keşfedilen diğer dünyalar bulunmaktadır. TOI 700 d’nin keşfi, TESS için önemli bir bilim bulgusudur ve Spitzer ile gezegenin büyüklüğünü ve yaşanabilir bölge durumunu doğrulayabilmek, bu ay bilim gözlemlerini sona erdirmek için ayarlanan Spitzer için bir başka galibiyettir.

TOI 700, Dorado takımyıldızında yaklaşık 100 ışıkyılı uzaklıkta küçük, havalı bir M cüce yıldızdır. Yıldız, Güneş’in kütlesinin ve büyüklüğünün yaklaşık% 40’ıdır ve yüzey sıcaklığının yaklaşık yarısına sahiptir. TESS, görevin ilk yılında gözlemlediği 13 bölümden 11’inde yıldızı ve gezegenlerini gözlemledi. Yıldız aslında daha büyük ve daha çok Güneşimiz gibi yanlış sınıflandırıldı.

Daha küçük, daha serin ve daha sönük yıldız hesaplamaları kullanıldığında, ekip en dış gezegenin Dünya’nın büyüklüğü ve yıldızın yaşanabilir bölgesinde olduğunu fark etti. En içteki gezegen TOI 700 b’dir ve neredeyse tam olarak Dünya boyutundadır ve kayalık olduğu düşünülmektedir ve her 10 günde bir yörüngeyi tamamlamaktadır. TOI 700 c ortada oturur ve Dünya’dan 2.6 kat daha büyüktür ve gaz egemen bir dünya olduğuna inanılmaktadır. En dıştaki gezegen TOI 700 d’dir ve yaşanabilir bölgedeki tek gezegendir. Dünya’dan yaklaşık % 20 daha büyük ve 37 gün yörüngede. Gezegenlerin atmosferi varsa gelecek görevlerde çalışılacaktır.

NASA’ya göre, görüntü kontrastı geliştirdi; ayrıca kırpılmış ve objektif artefaktlarını gidermek için bazı düzenlemeler kullanılmıştır. Kamera, astronotlara Johnson Uzay Merkezi’nin ISS Mürettebatı Dünya Gözlem Tesisi ve Yer Bilimi ve Uzaktan Algılama Birimi tarafından sağlanıyor.

ISS, karadaki uzmanların desteklenmesine yardımcı olarak Dünya üzerinde benzersiz bir bakış açısı sunuyor. NASA, Hudson Körfezi’nin tamamen dondurulduktan sonra, yaz eriyiği başlayana kadar buz boyunca göç eden kutup ayıları tarafından kullanılan önemli bir yaşam alanı olduğuna dikkat çekiyor. Buz Ekim ayında oluşmaya başlar.

Bu, Uluslararası Uzay İstasyonu’ndan yakalanan çok sayıda görüntüden biridir; NASA, çeşitli kameraları ve sistemleri tarafından yakalanan diğer görüntülerde olduğu gibi, bu görüntüleri web sitesi aracılığıyla halka paylaşıyor. Uzay ajansı, burada bulunan Günün Görüntüsü sayfasında en iyi görüntülerin bazılarını vurgular.

Mars’taki şu anki geziciler, son zamanlarda Merak, çoğunlukla yolu belirleyen NASA’nın Jet Tahrik Laboratuvarı’na (JPL) dayanıyor. Mars 2020 gezgini için amaç, seyahat eden bilim laboratuvarını daha kendi kendine yeterli kılmaktı.

Bu, daha yüksek çözünürlüklü renkli navigasyon kameraları ile birlikte hareket ederken karşılaştığı engellere ve karşılaştığı diğer sorunlara daha hızlı yanıt vermesi gereken otomatik navigasyon yazılımını içerir. Bunlar da daha geniş bir görüş alanına sahiptir ve harita oluşturmak için bilgileri ekstra bir bilgisayara aktarabilir. Yeryüzündeki ekipler hala rotayı belirlerken, yeni gezici yardım beklemeden daha iyi tamamlayabilmelidir.

Amaç, Mars’ta günde ortalama 650 fite ulaşmak. Bu çok fazla görünmese de, gerçekte 702 fit olan Fırsat gezgini tarafından elde edilen tek bir günde sürüş için mevcut rekorlara yaklaşıyor. Buna karşılık, bu hafta yapılan JPL’deki testler çok daha az mesafe içeriyordu. On saat boyunca, Mars 2020 gezgini 3 ayak artışlarla yön verebileceğini, dönebileceğini ve sürülebileceğini gösterdi. NASA, gezginin de eğimleri idare edebileceğini göstermek için bir dizi küçük rampa kurmuştu.

Bunu yaparken, gezicideki ilk enstrümanlardan biri de aktifti. Mars’ın Yeraltı Yüzey Deneyleri için Radar Görüntüleyici (RIMFAX), kırmızı gezegenin yüzeyinin altında neler olup bittiğini analiz etmek için malzemeye bağlı olarak 30 feet’ten daha büyük derinliklerde kullanılacak. Rover’ın arkasına alçak olarak monte edilmiştir ve NASA bilim adamlarının herhangi bir buz veya su kanıtını tespit etmelerine yardımcı olacaktır.

Test sürüşü nispeten kısa sürelerde olabilir, ancak Mars 2020 gezgini Dünya’da bunu yapabilirse, Mars’ın düşük yerçekimi sorun olmamalıdır. Gerçekten de, NASA’nın JPL ekibi sonuçlardan o kadar emindir ki, bir sonraki sefer gezici kendi gücüyle hareket ettiğinde, aslında Mars’ta olduğu zaman olmalıdır. Her şey planlanırsa, lansman 2020 Temmuz veya Ağustos aylarında gerçekleşecek ve uzun bir yolculuk Şubat 2021’in ortasına inecek. Gezici üzerinde piggybacking, kırmızı gezegeni yukarıdan görmek için tasarlanmış yeni bir helikopter olacak.

Ayrıldıktan kısa bir süre sonra Boeing, Starliner’ın nominal olmayan bir yerleştirme olduğunu doğruladı. Uzay aracının Uluslararası Uzay İstasyonu ile doğru bir şekilde buluşması için gereken yanık planlandığı gibi gerçekleşmedi.

Görev, yaklaşık 40 saniye süren bir yörünge yerleştirme yanması çağrısı yapmıştı. Bu, uzay aracının yörüngesini bir daireye getirmek ve böylece ISS ile tanışmak için yola çıktı. Starliner’ın pozisyonu istikrarlı olsa da, Boeing doğru yolda değildi. NASA, ISS’ye ulaşmayacağını söylüyor.

Boeing uzay aracı kontrolünü korudu ve Starliner’ın uçuşunu en iyi nasıl yöneteceğini anlamaya çalışıyordu. Ekip, güneş enerjisi altında şarj edebilmesi için güneşe doğru güvenli bir yörüngeye oturtmayı başardı. Bununla birlikte, yanık CST-100’ü orijinal plana sadık kalması için yeterli uçuş itici olmadan bıraktı.

Şu anda, Uzay ve Lansman Başkan Yardımcısı Boeing’den Jim Chilton, planın Starliner’ı 48 saat içinde düşürmek olduğunu söylüyor. Bununla birlikte, daha uzun süre kalmak ve daha fazla test hedefi tamamlamak güvenliyse, Boeing bunu yapacaktır.

Misyonu bitirmek için hayal kırıklığı yaratan bir şey, en azından Boeing’e mürettebat uçuşlarına başlamak için önemli bir adım olmasıydı. SpaceX ile birlikte şirket, NASA tarafından 2014 yılında mürettebatı Uluslararası Uzay İstasyonu’na taşıyan iki firma olarak seçildi, bu da onu daha uygun maliyetli hale getirdi ve yörüngeli araştırma platformunun ticari kullanımına yol açtı.

Bu Starliner görevi planlanmaya başlamış olsaydı, bir sonraki adım 2020’de bir zamanlar mürettebatlı bir test uçuşu olacaktı. SpaceX de benzer bir yol haritasına sahipti. Doğru yörüngeye ulaşamamanın bu programı nasıl etkileyebileceği belirsizdir. Bununla birlikte, bir NASA basın toplantısında, anomali keşfedildikten kısa bir süre sonra, mürettebatın Starliner’e katılmış olduğunu, bir yazılım sorunu olarak tanımlanan şey için düzeltilmiş olma şansı olduğunu ileri sürdü.

Güncelleme: NASA Yöneticisi Jim Bridenstine, Starliner’in bu görevde Uluslararası Uzay İstasyonuna ulaşmayacağını doğruladı. Bunun yerine, 22 Aralık Pazar günü Dünya’ya dönecek ve Beyaz Kumlara inecek.

Bilim adamları, bir pulsarın büyüklüğü ve kütlesinin ilk kesin ve güvenilir ölçümlerini elde etmek ve yüzeyindeki ilk sıcak nokta haritasını almak için NICER’i kullandılar. NASA’nın ölçtüğü pulsar, kısa bir süre için J0030 olarak bilinen J0030 + 0451’dir. Balık takımyıldızında yaklaşık 1100 ışıkyılı uzaklıkta, izole edilmiş bir alanda yer almaktadır.

NICER, pulsarın ağırlığını ve oranlarını ölçerken, Pulsar’ın yüzeyindeki milyon derecelik sıcak noktaların şekillerinin ve konumlarının başlangıçta düşünülenden daha garip olduğunu ortaya koydu. Ekip, J0030’un saniyede 205 kez döndüğünü buldu. Temmuz 2017’den Aralık 2018’e kadar olan gözlemler, iki grup bilim insanının, bağımsız yöntemleri kullanarak bağımsız noktaları haritalamalarını ve kütle ve boyut için benzer sonuçları bir araya getirmelerini sağladı.

Bir grup, pulsarın Güneş kütlesinin yaklaşık 1.3 katı ve sadece 15.8 mil olduğunu buldu. İkinci takım, pulsarın Güneş kütlesinin yaklaşık 1.4 katı ve 16.3 mil genişliğinde olduğunu belirledi. Bir pulsar öylesine yoğundur ki, yarattığı yerçekimi, yakınlardaki uzay-zamanda bir trambolin üzerindeki bir bowling topunun yüzeyi gereceği şekilde çözer.

Ekip, uzay-zamanın bükülmesinden kaynaklanan bozulmanın, görüşümüze göre büküldüğünü ve yönlendirildiğini, yıldızın olduğundan daha büyük görünmesini sağlıyor. Gözlemler sıcak noktaları, küçük ve dairesel bir tane ve uzun ve hilal şeklinde bir tane içerdiğini ortaya çıkardı. Teorik tahminler, sıcak nokta konumlarının ve şekillerinin değişebileceğini öne sürdü. Bu çalışma bu yüzey özelliklerini haritalayan ilk kişidir.

1960’lardan 1980’lere kadar Sovyetler Birliği, yaklaşık iki saatlik bir iniş sırasında kaybedilen Venüs’e toplam dokuz prob gönderdi. İmha, kısmen gezegenin ne kadar kaçınılmaz hale gelmesinden kaynaklandı. Bir zamanlar muhtemelen Dünya’da sahip olduklarımıza benzer bir çevreye sahip olmasına rağmen, şu anda Dünya’nınkinden 90 kat daha yoğun bir atmosfere sahip 900 derecelik bir gezegen olarak var, ayrıca aşındırıcı sülfürik bulutlarla doludur.

Venüs’ü incelemek araştırmacıların Dünya’ya benzer bir gezegenden neden bir yuvaya döndüklerini birçok yanardağlara, devasa dağlara ve güneş sistemimizdeki en yüksek sıcaklığa nasıl dönüştüğünü anlamalarına yardımcı olacaktır. Gezegenin etrafındaki alanda kalan yörüngeler göksel bedeni incelemenin bir yoludur, ancak birçok sınırlamaları vardır. Balonların girdiği yer orası.

NASA JPL, geçen hafta fikrini ayrıntılı bir şekilde açıkladı ve balonların enstrüman taşıyabileceğini ve aşağıdaki sıcak gezegen hakkında veri toplamak için gezegenin rüzgârını sürdüğünü açıkladı. Bilgi daha sonra gezegenin yakınındaki bir yörüngeye ulaştırılabilir, bu da bilgiyi Dünya’daki insanlara geri gönderir. Hem lander hem de balon prototipleri üzerinde çalışıldı, ancak şu anda hiçbir şey sonuçlanmadı.

NASA bir gün gezegende günlerce veya haftalarca çalışabilen bir arazi sahibiyle sonuçlanan bir ‘sıcak teknoloji’ geliştirebilir. Bununla birlikte, mevcut teknolojiyi kullanan JPL araştırmacıları, bir toprak sahibinin yoğun ısı nedeniyle birkaç saat içinde başarısız olabileceğini açıkladı. JPL, bu yeni teknolojileri test etmek için Venüs’ün baskıcı koşullarını taklit eden bir sistem olan Büyük Venüs Test Odasına ev sahipliği yapıyor.