Gezegene TOI 700 d deniyor ve Spitzer Uzay Teleskobu kullanılarak doğrulanmıştır. Araştırmacılar, gelecekteki gözlemlere yardımcı olmak için gezegenin potansiyel ortamlarını modelledi.

TOI 700 d, şimdiye kadar keşfedilen dünya çapındaki birkaç gezegenden biridir. Bu sistemler arasında TRAPPIST-1 ve Kepler Uzay Teleskobu tarafından keşfedilen diğer dünyalar bulunmaktadır. TOI 700 d’nin keşfi, TESS için önemli bir bilim bulgusudur ve Spitzer ile gezegenin büyüklüğünü ve yaşanabilir bölge durumunu doğrulayabilmek, bu ay bilim gözlemlerini sona erdirmek için ayarlanan Spitzer için bir başka galibiyettir.

TOI 700, Dorado takımyıldızında yaklaşık 100 ışıkyılı uzaklıkta küçük, havalı bir M cüce yıldızdır. Yıldız, Güneş’in kütlesinin ve büyüklüğünün yaklaşık% 40’ıdır ve yüzey sıcaklığının yaklaşık yarısına sahiptir. TESS, görevin ilk yılında gözlemlediği 13 bölümden 11’inde yıldızı ve gezegenlerini gözlemledi. Yıldız aslında daha büyük ve daha çok Güneşimiz gibi yanlış sınıflandırıldı.

Daha küçük, daha serin ve daha sönük yıldız hesaplamaları kullanıldığında, ekip en dış gezegenin Dünya’nın büyüklüğü ve yıldızın yaşanabilir bölgesinde olduğunu fark etti. En içteki gezegen TOI 700 b’dir ve neredeyse tam olarak Dünya boyutundadır ve kayalık olduğu düşünülmektedir ve her 10 günde bir yörüngeyi tamamlamaktadır. TOI 700 c ortada oturur ve Dünya’dan 2.6 kat daha büyüktür ve gaz egemen bir dünya olduğuna inanılmaktadır. En dıştaki gezegen TOI 700 d’dir ve yaşanabilir bölgedeki tek gezegendir. Dünya’dan yaklaşık % 20 daha büyük ve 37 gün yörüngede. Gezegenlerin atmosferi varsa gelecek görevlerde çalışılacaktır.

Her şeyin plana göre gittiğini varsayarak, Mars 2020 rover’ı 2021 yılının ortalarında Kızıl Gezegene inecek ve uzay ajansının gezegeni en son keşfi başlayacak. Gezici, NASA’nın çabalarına ek yetenekler getiren, gezintinin astrolojiye odaklanmasını ve gezegenin eski geçmişinde mikrobiyal yaşam belirtileri aramasını sağlayan bir dizi yeni araç içermektedir.
Bugün daha önce yayınlanan bir çalışmada ayrıntılı olarak açıklandığı gibi, Mars’taki Jezero Crater, bir tür maden yatağı olan karbonatlarla dolu bir iç kısma sahiptir. Bu karbonatlar en azından Dünya’da  deniz kabuklarının ve fosilleşmeye yol açabilecek diğer nesnelerin parçasıdır, bundan sonra milyarlarca yıl hayatta kalırlar.

NASA’nın özel ilgi alanı, antik çağda mikrobiyal yaşam ile yaratılmış olan ve Dünya üzerinde bulunan kayalar olan stromatolitlerdir. Jezero Crater’in kıyı şeridinde, Mars’ın yüzey sularının tümü kaybolmadan önce bir zamanlar eski bir göl olan alanı çevreleyen benzer yapıların bulunması mümkündür.

NASA’ya göre, bu bölgelerden toplanan bazı örnekler gelecekteki görevlerin analizi için Dünya’ya geri gönderilebilir. Aynı zamanda, bu aynı birikintiler, Mars’ın su ile dolu bir gezegen olduğu zamandan bugünkü bildiğimiz tozlu çöle geçen geçişe ışık tutacaktır. Gezici iki yıl boyunca kraterin zeminini ve çevresindeki delta bölgesini inceleyerek geçirecek.

Venüs 2-3 milyar yıl boyunca yüzeyinde sıvı su bulunan ılıman bir gezegendi. Yaklaşık 700 milyon yıl önce bir çeşit dramatik dönüşüm olayları sonucunca Venüs’de dengeler değişmeye  başladı. Bu büyük dönüşüm gezegenin % 80’ini değiştirdi. Venüs’te milyarlarca yıl önce muhtemel su vardı. Çalışma, dört yıl önceki NASA Pioneer Venus misyonundan elde edilen verilere göre, Venüs’ün geçmişinde sığ bir okyanusun suya sahip olduğuna dair ipuçları buldu.

Venüs bir zamanlar istikrarlı bir iklime sahip olmuş olabilir. Venüs, yaklaşık üç milyar yıl boyunca maksimum 50 santigrat derece ve minimum 20 santigrat derece arasında sabit sıcaklıklarını koruyabildi.

Ekip ise bu bilinen verilere göre Venüs’te ılıman bir iklim olduğunu söylüyor. Bu ılıman iklim ise yaklaşık 700 ila 750 milyon yıl önce Venüs’de hakim olduğu biliniyor. Ekip, dünya benzeri bir iklimin yeniden canlanmasına neden olan olayın, Dünya benzeri bir iklimden bugünkü Venüs’teki seraya değişmeden sorumlu olabileceğine inanıyor.